उदयपूर डायरी – भाग ३ : आकाशातल्या लाल पर्‍या, पानवाले चालक आणि ताकाची थाट! 🛫

 

विमानात शिरलो तर दोन-तीन हवाई सुंदरी इतक्या सुंदरतेने नटलेल्या होत्या की जणू Miss Indiaची audition चालू आहे असं वाटावं.

विमान मात्र एवढं छोटं की त्या चालत नाहीत — moonwalk करत आपलं काम करत होत्या! 😄

अखेर आम्ही जागा पकडली.
ते विमान म्हणजे खरं तर AC बसच!
फक्त बसच्या खिडक्या बंद, आणि बस उडते एवढाच फरक!

थोड्या वेळात हवाई सुंदरी आल्या — smile-on-duty लावलेलं, आणि सुरक्षेच्या सूचना देऊ लागल्या.
मी मनात विचार केला —
“अरे, एवढ्या मेकअपखाली दमणूक, हाय हील्सवर उभं राहून काम, आणि तरीही स्मितहास्य कायम… एवढं हसून कंपनीचा CEO पण थकला असता!” 😆

एक तर एवढं छोटं विमान, आणि या सुंदरी जणू कसरतच करत होत्या —
एका बाजूला safety card, दुसऱ्या बाजूला balancing act!

असो… नंतर टेक-ऑफची घोषणा झाली.
विमानाने धाव घेतली, आणि एकदम tilt होऊन आकाशात झेप घेतली.
खाली बेलगाव छोटंसं खेळणं वाटत होतं —
मी लगेच मोबाइल काढला आणि “फोटो काढा मोड” सुरू केला. 📸

थोड्याच वेळात विमान ४२,००० फुटावर स्थिर झालं.
तेवढ्यात हवाई सुंदरी परत आल्या —
“Sir, would you like something?”
आणि आतला मेनू बघून वाटलं —
“अहो, काहीतरी नसेल तर ‘काहीच नको’ म्हणायला एक पर्याय द्या!” 😂

१२:०२ PM — विमान अहमदाबादच्या आकाशात आलं.
खाली शहर दिसत होतं — मोठं, रंगीबेरंगी, आणि थोडं Google Maps live modeसारखं.
रस्ते, नदी, बिल्डिंग्स — सगळं जिवंत वाटत होतं.

विमान उतरलं, आणि मी मनात म्हटलं —
“थांबली बस… एकदाची!” 😮‍💨

बाहेर पडताना मी पुन्हा एकदा वाकलो — कारण विमानाचं छत आणि माझं डोकं अजूनही “जोडलेले घटक” होते. 😅
हवाई सुंदरी निरोप घेत हसत उभ्या —
मी मनात विचार केला, “हसून हसून यांच्या गालांना permanent dimple allowance मिळत असेल का कंपनीकडून?” 😂

बाहेर आलो तर वातावरण अगदी छान!
आम्हाला आणायला एक बस तयार होती.
तीने आम्हाला टेर्मिनलवर सोडलं —
सामान घेतलं, फोटो काढले, आणि “आता रोड मूड सुरू!” असं म्हणत बाहेर पडलो.

तेवढ्यात मी ड्रायव्हरला फोन केला —
“नमस्ते जी…”
त्याचा आवाज ऐकून वाटलं, हा गेल्या तीन दिवसांत पानाचा वार्षिक कोटा पूर्ण करून आला आहे. 😆
पण नंतर समजलं — त्याची भाषा ही राजस्थानी, गुजराती आणि बिहारी यांचं मिक्सचर आहे —
जणू multilingual FM channel!

थोड्या वेळाने तो आला — मोठी इनोव्हा क्रिस्टा, धुवूनच चमकवलेली.
गाडीत बसल्यावर तो हसून म्हणाला,
“खम्मा घणी राजस्थान!”
आणि आम्ही म्हणालो, “वाह, आता टोन सेट झाला!” 😄

गाडी चालवायला तो अप्रतिम —
ना हॉर्नचा त्रास, ना झटका — जणू चहा पित पित ड्रायव्हिंग क्लास घेतोय! ☕🚗

गांधीनगरला पोहोचून बहिणीला घेतलं,
आणि मग थेट गुजराती थाळी!
आहाहा… जेवण म्हणजे स्वर्गीय अनुभव —
तिखट नाही, पण चव अशी की “पुन्हा घ्या” म्हणावंसं वाटावं.

जेवणानंतर सगळ्यांनी फोटो काढले, आणि शेवटी ताकाचा जल्लोष!
ते ताक इतकं गार आणि मस्त होतं की वाटलं,
“आता विमानात नाही, पण ताकात उडतोय!” 😂

ताक पिऊन झाल्यावर आम्ही गाडीत बसलो,
सीटबेल्ट लावले, आणि मनात म्हटलं —
“चलो, उदयपूर की ओर!” 🌄