🌄 उदयपूर डायरी – भाग ४ : कॉफी, इतिहास आणि किशनजींचं कॅरॅक्टर

ताक पिऊन सगळे झिंगलेले. 😅

गाडीत एक सुखद शांतता आणि आमचा चालक — किशन जोशी — मात्र गप्पांचा गजर करत होता.

गुजरात आणि राजस्थानचा इतिहास, संस्कृती, रस्ते… सगळं त्याच्या तोंडातून चालू होतं.

गुजरातचे रस्ते तर अप्रतिम!

चार तास फिरलो, पण एकही खड्डा दिसला नाही.

मी मनात म्हटलं, “हे रस्ते पाहून पुण्यातल्या महापालिकेचं हृदय तुटेल!” 😂

हळूहळू ताकाचं परिणाम दिसू लागलं —

एकेकाचे डोळे मिटू लागले, सगळे साखर झोपेत जात होते.

फक्त मी आणि किशनजी जागे.

मी पुढच्या सीटवर बसलेलो — कारण कुणीतरी तरी ड्रायव्हरवर लक्ष ठेवायला हवं ना!

तो झोपला तर आपल्याला सरळ इतिहासात पाठवेल! 😆

किशनजींचं वय अंदाजे पंचेचाळीस — पण उत्साह वीस वर्षांचा!

गप्पांच्या ओघात राजस्थानात प्रवेश झाला, आणि त्याने उत्साहाने म्हणलं —

“खम्मा घणी!”

मी विचारलं, “अरे याचा अर्थ काय?”

तो हसून म्हणाला, “राजस्थान मे आपका स्वागत है!”

असं सांगताना त्याच्या आवाजात इतका आत्मीयता होती की वाटलं — आपण कुठल्यातरी राजवंशात सामील झालो!

गाडी पुढे सरकत होती, सूर्य मावळत होता,

आणि आमच्या गप्पा मंद होत होत्या…

शेवटी माझीही झोप झाली, पण मध्ये मध्ये किशनजींचा FM voice जागवायचा.

साडेसहा वाजले, आणि आता चहा हवा होता —

नाहीतर आम्ही “ड्राइव्हिंग बाय ड्रीम” करणार होतो. 😅

तेवढ्यात किशनजी म्हणाले —

“इधर रोड पे फैमिली रेस्टॉरंट वैसे तो कम है, मैं देखता हूँ।”

आणि खरंच, थोड्याच वेळात एक सुंदर हॉटेल दिसलं.

तो म्हणाला, “इधर रुकते हैं, जब मैं फॅमिली के साथ घूमता हूँ तो यही आता हूँ।”

इतकं नम्र आणि गोड बोलणं की त्या चार तासांचा प्रवास हलकाच वाटला.

कॉफी इतकी मस्त होती की डोळे उघडले आणि आत्मा पण फ्रेश झाला. ☕✨

सगळे जागे, पुन्हा गप्पा सुरू.

आता किशनजींच्या इतिहासाचा मोटर सुरु झाला —

“आपको हिस्ट्री के बारे में पता होगा?”

मी “हो” म्हटलं, आणि मग तो History Channel ऑनच झाला! 😂

राजस्थानचा इतिहास, उदयपूरचा इतिहास, महाराणा प्रताप, शिवाजी महाराजांशी संबंध…

किशनजी म्हणजे ड्रायव्हर कमी आणि इतिहासाचे प्राध्यापक जास्त!

तो सांगत होता, आम्ही ऐकत होतो — आणि वेळ कसा गेला कळलंच नाही.

रात्री सात वाजून ३७ मिनिटांनी आम्ही उदयपूरमध्ये प्रवेश केला.

आणि काय सांगू —

ते क्षण म्हणजे Royal postcard!

दोन्ही बाजूंनी दिव्यांनी झगमगणारे राजवाडे, जुनी हवेली आता हॉटेलमध्ये बदललेली,

लाइटिंग असा की वाटावं आपण १७०० साली आलोय! 😍

मी एकदम थक्क झालो.

“महाराणा उदयसिंगचं विजन काय असेल रे?” मी मनात विचार केला.

त्या काळात एवढं सौंदर्य, एवढी कलात्मकता —

खरंच, उदयपूर म्हणजे स्वप्नातलं शहर!

---

मार्केटमध्ये आलो तेव्हा किशनजी आमचे गाईड झाले होते.

“ये देखो, इधर जाओ, वहाँ फोटोज अच्छे आते हैं…”

एकदम All-Rounder Driver!

रात्री साडेनऊ, आम्ही Keys by Lemon Tree हॉटेलमध्ये चेक-इन केलं.

स्वच्छ, मोठं, आणि मस्त.

फ्रेश होऊन बाहेर पडलो, कारण भूक आणि उत्साह दोन्ही भरपूर.

पिचोला लेक जवळ पोहोचलो तेव्हा दिवाळीचा माहोल —

सगळीकडे लाईट्स, फटाके, आणि पर्यटकांचा समुद्र. 🌃

एका हॉटेलमध्ये गेलो, पण वातावरण जमेना.

मग माझ्या बहिणीने शेजारचं एक हॉटेल पाहिलं —

आणि वाह! टेबल असा मिळाला की समोरून पूर्ण पिचोला झळकत होता!

आकाशात फटाके, पाण्यावर परावर्तित दिवे —

आणि मी विचार करत होतो,

> “काय विजन असेल त्या राजांनी बांधताना!”

उदयपूर म्हणजे डोळ्यांसाठी स्वर्ग.

इतकं स्वच्छ, कलात्मक आणि शांत शहर क्वचितच पाहायला मिळतं.

रात्री साडेअकरा, आम्ही जेवण संपवलं, फोटो काढले, आणि बाहेर आलो.

किशनजी गाडीत अर्धे झोपलेले, अर्धे जागे.

बहुधा त्यांचा बायोलॉजिकल क्लॉक 10 PM – Shutdown Mode मध्ये गेला होता. 😂

रात्री बारा वाजता आम्ही हॉटेलवर पोहोचलो.

थंडी झुळझुळ होती, हवा थंडगार.

किशनजी म्हणाले, “मैं सवेरे साढ़े नौ बजे आता हूँ,”

आणि गेले झोपायला.

मी बेडवर आडवा झालो…

डोळ्यांसमोर पूर्ण दिवस झरकन गेला —

पळत पकडलेली फ्लाइट, छोटं विमान, मूनवॉक करणाऱ्या हवाई सुंदरी,

आणि हा इतिहासाचा प्रोफेसर किशनजी! 😄

मनात एकच विचार आला —

“हे चार दिवस भन्नाट जाणार आहेत.”

आणि मी हसत झोपलो. 🌙